Eit lass med
juleglede

Eg voks opp med ei mamma og ein pappa som skapte ei heilt magisk jul. Mamma var sjølvaste «mor jul». Lysa, forventningane og den gode kjensla av å høyre til har følgt meg heile livet.

Men eg har òg opplevd andre juler. Jula 2005 budde eg langt heimanfrå i eit anna land, på den andre sida av verda, og feira heilt åleine.

Eg hugsar turen heim frå julegudstenesta, korleis eg køyrde forbi hus med lys i vindauga, der familiar sat samla rundt middagsbordet og feira jul saman. Eg visste at heime i Noreg sat familien min snart klar til å opne julegåvene.

Sjølv var eg på veg heim til ei mørk og tom leilegheit. Ingen venta på meg.

Den julekvelden lærte meg noko eg aldri har gløymt: Det som for nokon er den finaste kvelden i året, kan vere den einsamaste for andre.

Jula 2021 fekk mamma ein alvorleg kreftdiagnose veslejulaftan. Ho døydde 27. januar 2022. Det vart ikkje den jula me kjende, og åra etterpå har heller ikkje vore heilt dei same.

Eg fortel ikkje dette for at nokon skal synast synd på meg. Eg fortel det fordi eg veit at me aldri heilt veit kva menneska rundt oss ber på.

I år har eg bestemt meg for å hente fram den glade barndomsjula. På kontoret, med alt eg kan finne av lys, fargar, gamle tradisjonar og ein god dose humor. Eg har så mykje å vere takksam for. Og noko av det finaste me kan gjere med det me har fått, er å dele litt av det med andre.